روی خط خبر

  • چهره ها
  • زومجی
  • گزارش باکس آفیس: ماموریت سخت tenet به عنوانِ اولین بلاک‌باسترِ پسا-کرونا چیست؟

موضوع: چهره ها منبع: زومجی
امتیاز: 5 5

خبر " گزارش باکس آفیس: ماموریت سخت tenet به عنوانِ اولین بلاک‌باسترِ پسا-کرونا چیست؟ از منبع زومجی " با موضوع celebrity-چهره ها در تاریخ ۱۳۹۹/۰۲/۰۹ منتشر شد.

گزارش باکس آفیس: ماموریت سخت tenet به عنوانِ اولین بلاک‌باسترِ پسا-کرونا چیست؟

در گزارش باکس آفیس این هفته درباره‌ی مهم‌ترین تاثیرِ ویروس کرونا روی آینده‌ی هالیوود و توانایی «پسران بد تا ابد» در تبدیل شدن به پُرفروش‌ترین اکشنِ غیرفانتزی ۲۰ سال گذشته صحبت می‌کنیم. همراه زومجی باشید.

در گزارش باکس آفیس این هفته درباره ی مهم ترین تاثیرِ ویروس کرونا روی آینده ی هالیوود و توانایی «پسران بد تا ابد» در تبدیل شدن به پُرفروش ترین اکشنِ غیرفانتزی ۲۰ سال گذشته صحبت می کنیم. همراه زومجی باشید.هالیوود در دورانِ پسا-کرونا چه تغییری خواهد کرد؟مجموعِ درآمدِ گیشه ی خانگی در سال ۲۰۱۹، یازده میلیارد و ۴۰۰ هزار دلار بود و مجموعِ درآمدِ باکس آفیسِ جهانی نیز به ۴۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون دلار رسید. اما وضعیتِ باکس آفیسِ ۲۰۲۰ بر اثرِ اپیدمی ویروس کرونا دقیقا برعکس است؛ نه تنها سینماهای زنجیره ای اِی ام سی امیدوار است که گروه چینی واندا (بزرگ ترین سهام دارِ اِی ام سی)، آن ها را از احتمالِ ورشکستگی نجات بدهد، بلکه سینماهای سینمارک هم ۱۷ هزار و ۵۰۰ نفر از کارکنانش را از کار برکنار کرده است و ۵۰ درصد از آن ها را به مرخصی اجباری فرستاده است. اما هیچکدام از این اخبار ترسناک به معنی ناپدید شدنِ سینماها نیست و موفقیتِ فیلم هایی مثل «ترول ها: تور جهانی» یا «مرد نامرئی» در شبکه ی نمایشِ خانگی به این معنی نیست که از این بعد استودیوها به سمتِ پخشِ فیلم هایشان در شبکه ی خانگی روی خواهند آورد. وقتی استودیوها درباره ی کاهشِ فاصله ی بینِ اکرانِ سینمایی و پخشِ شبکه ی خانگی صحبت می کنند، منظورشان این است که هم خدا را می خواهند و هم خرما را. آن ها با کمترین وقفه هم بهترین اکرانِ سینمایی ممکن و هم بهترین درآمدِ پخشِ شبکه ی خانگی را می خواهند. اگر مثلا برادران وارنر می توانست فیلمی مثل «تنت» یا «واندر وومن ۱۹۸۴» را یکراست در شبکه ی خانگی عرضه کند و به درآمدی نزدیک به چیزی که از اکرانِ سینمایی شان انتظار می رود (۶۵۰ میلیون دلار تا یک میلیارد و ۱۰۰ میلیون دلار) دست پیدا کند، آن وقت زندگی سینماها به پایان می رسید. اگرچه سینماها به دلیلِ مراسمِ سنتی تماشای فیلم در سالنِ سینما از اهمیتِ زیادی برخوردار هستند، اما در حال حاضر سینماها به این دلیل که استودیوها به سنتِ فیلم بینی اهمیت می دهند پابرجا نیستند، بلکه آن ها به این دلیل وجود دارند چون استودیوهای بزرگ قادر به کسبِ درآمدهایی از پخشِ فیلم هایشان در سراسرِ دنیا هستند که دستیابی به آن در چارچوبِ پخشِ آن ها در شبکه ی خانگی غیرممکن است. البته که فیلم های نادری مثل «آواتار» یا «فروزن» (هر دو ۴۰۰ میلیون دلار ازطریقِ فروش دی وی دی و بلوری در آمریکای شمالی کسب کردند) قادر هستند در شبکه ی خانگی به درآمدی برابرِ با درآمدهای درجه یکِ اکرانِ سینمایی دست پیدا کنند؛ اما واقعیت این است که نه تنها آن ها جزو استثناها قرار می گیرند، بلکه موفقیتِ سرسام آورِ آن ها در شبکه ی خانگی از موفقیتِ سرسام آورِ آن ها در جریانِ اکرانِ سینمایی شان سرچشمه می گیرد.از دست ندهیدبنابراین تا وقتی که استودیوها می توانند با پخشِ فیلم هایشان در سینماها علاوه بر شبکه ی خانگی، پولِ بیشتری نسبت به پخشِ انحصاری شان در شبکه ی خانگی به دست بیاورند، سینماها پابرجا باقی خواهند ماند. اما سؤالِ بهتر این است که آیا سینماها دورانِ کرونا را در حالتِ سرحال تر و بهتری نسبت به گذشته پشت سر خواهند گذاشت؟ خب، احتمالا نه. مخصوصا اگر آن ها، سینماهای آیمکس نباشند. به بیانِ دیگر، ویروس کرونا باعثِ به پایان رسیدن فعالیتِ سینماها نخواهد شد، اما روی تحولی که سینماها در چند سال اخیر تجربه کرده اند تاکید می کند. وضعیتِ سینماها خیلی شبیه به وضعیتِ دستگاه های آرکیدِ بازی های ویدیویی شده است. گرچه دستگاه های آرکید در جریانِ دهه ی ۷۰ و ۸۰ شکوفا شدند و در اوج محبوبیت به سر می بردند، اما به محض اینکه کنسول های خانگی (نینتندو، سِگا و غیره) به جایی رسیدند که قادر بودند با موفقیتِ بازی های دستگاه های آرکید را به خانه ی گیمرها منتقل کنند، نیاز به بیرون رفتن از خانه برای بازی کردن با دستگاه های آرکید تقریبا یک شبه ناپدید شد. گرچه در ابتدا بازی های آرکید با مقیاسِ کوچک تر و ضعیف تری روی کنسول های خانگی عرضه می شدند، اما به تدریج با پیشرفتِ قابلیت های کنسول های خانگی، شرکت ها قادر بودند نسخه ی تقریبا یکسانِ بازی های آرکید را روی کنسول های خانگی نیز منتشر کنند. به محض اینکه کنسول های خانگی توانستند به کیفیتِ بازی های آرکید برسند و حتی از آن ها پیشی بگیرند، دستگاه های آرکید از وسیله ای حیاتی برای بازی کردن به وسیله ای تنزل پیدا کرد که اهمیتش به ارزشِ نوستالژیکش و ارائه کننده ی تجربه های غوطه ورکننده (بازی های مسابقه ای، بازی های تیراندازی) خلاصه شده بود. حالا هالیوود خودش را در موقعیتی پیدا کرده که صنعتِ بازی های ویدیویی چند دهه قبل با آن مواجه شده بود. هالیوود در چند سال گذشته در رقابت با فیلم ها و سریال های پلتفرم های استریمینگ و شبکه های تلویزیونی که از نظرِ کیفیتِ پروداکشن، نویسندگی و جذابیتِ ستاره ای، قادر به ایستادگی و حتی پیشی گرفتن از ۹۵ درصدِ محصولاتِ سینمایی هستند، تقلا می کند. این مشکلِ جدیدی نیست؛ چرا که خیلی وقت است که سیت کام هایی مثل «فرندز» و سریال های جنایی مثل «نظم و قانون»، کمدی ها و تریلرهای پلیسی/دادگاهی سینمایی را بی اهمیت ساخته اند.اما از زمانِ آغازِ دورانِ طلایی تلویزیون، به ویژه پس از ظهورِ پدیده ی نت فلیکس در پنج سال گذشته، تنها چیزی که سینماها می توانند برای بلند شدن روی دستِ امثالِ نت فلیکس و اچ بی اُ ارائه کنند، بلاک باسترهای پُرخرج با تاکید روی جلوه های ویژه که باید روی پرده های غول آسای سینما دیده شوند هستند. در همین حین، مخاطبان هم از دیدنِ فیلم های غیربلاک باستری در سینماها دست کشیده اند و ترجیح می دهند فانتزی هایی مثل «ویچر»، «مندلورین»، «اسطوره های فردا» یا «چیزهای عجیب تر» را که شکافِ بینِ سینما و تلویزیون را کاهش داده اند، مسلسل وار در خانه تماشا کنند. مثلا شاید سریال های ابرقهرمانی شبکه ی سی . دبلیو از نظرِ مقیاس و سِت پیس های اکشن قادر به رقابت با «آکوآمن» نباشند، اما «اَرو»ها و «فلش »ها نه تنها از لحاظ کیفی به همتاهای سینمایی شان نزدیک هستند، بلکه می توانند کمبودهایشان را با تمرکز روی داستانگویی کامیک بوکی سریالی شان جبران کنند. بودجه و جاه طلبی تلویزیون به نقطه ای رسیده که طرفداران آثارِ ادبی مثل «واچمن»، «بازی تاج و تخت»، «کُشتن ایو» یا «نیروی اهریمنی او» ترجیح می دهند آی پی محبوبشان به جای سینما، در تلویزیون مورد اقتباس قرار بگیرد. شاید اکشن ها در تلویزیون کوچک تر و مقیاسِ داستان جمع و جورتر باشد، اما آن ها نه تنها فضای بیشتری برای تمرکز روی شخصیت پردازی دارند، بلکه به دلیلِ عدم نیازشان به جلب نظر تمام مردم دنیا، دستشان برای خلاقیت و روایتِ قصه های جسورانه تر بازتر است. اصلا همین که «مندلورین» در مقایسه با «ظهور اسکای واکر» به عنوانِ فینالِ این مجموعه ی ۹ گانه بهتر مورد استقبال قرار گرفت، فقط یک نمونه از شرایطِ جدید نبردِ سینما و تلویزیون است. بی توجهی نسبی هالیوود به فیلم های بزرگسالانه ی غیربلاک باستری ستاه محور به این معنی است که بسیاری از بزرگ ترین و بااستعدادترین فیلمسازان و ستارگانِ سینما به سمتِ سریال های تلویزیون و فیلم های استریمینگ جذب شده اند (از آلفونسو کوآورن گرفته تا نوآ بامبک). همین که این دست محصولات حالا در خانه در دسترس هستند، تعریفِ فیلم های سینمایی موفقیت آمیز در گیشه را تغییر داده است.از زمانِ آغازِ دورانِ طلایی تلویزیون، به ویژه پس از ظهورِ پدیده ی نت فلیکس در پنج سال گذشته، تنها چیزی که سینماها می توانند برای بلند شدن روی دستِ امثالِ نت فلیکس و اچ بی اُ ارائه کنند، بلاک باسترهای پُرخرج با تاکید روی جلوه های ویژه که باید روی پرده های غول آسای سینما دیده شوند هستندمجموعِ درآمدِ باکس آفیسِ خانگی سال ۲۰۱۸ حدود یازده میلیارد و ۸۶۳ میلیون دلار بود که ۷ درصد بهتر از درآمد یازده میلیارد دلاری باکس آفیسِ خانگی سال ۲۰۱۷ بود. مجموعِ تعداد بلیت های فروخته شده، یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون عدد بود که نسبت به رکورد یک میلیارد و ۵۷۵ میلیون عددی سال ۲۰۰۲ کمتر است، اما برابر با تعداد بلیت های یک میلیارد و ۲۰۲ میلیون عددی سال ۱۹۹۳ (همان سالی که «پارک ژوراسیک» اکران شد) است. گرچه در ظاهر به نظر می رسد که آمارِ تعداد بلیت های فروخته شده در گذر زمان تغییری نکرده است، اما همزمان تغییری بزرگی در جلوی چشمانمان پنهان شده است؛ قضیه این است که شاید تعداد بلیت ها نسبتا یکسان باقی مانده است، اما حداقل از سال ۲۰۱۵ تاکنون، فقط بلیتِ تعدادِ انگشت شماری از فیلم های بزرگ به فروش می روند؛ سهم اصلی تعداد بلیت های فروخته شده در اختیار گروهِ محدودی از فیلم هاست. در چند سال اخیر مخاطبان در حال جذب شدن به سمتِ فیلم های ابرقهرمانی مارول و دی سی، انیمیشن ها و فیلم های ترسناک هستند و هر از گاهی فیلم های اکشنِ ستاره محور و موزیکال های لایواکشن نیز با استقبالِ گسترده ای مواجه می شوند. در همین حین، استودیوهایی مثل پارامونت و سونی که ثروتشان را با ساختِ فیلم های ستاره محور به دست آورده بودند، حالا در دورانِ فرمانروایی فرنچایزهای آی پی محور به مشکل برخورده اند. برای مثال تا اواسط ماه ژوئنِ سال ۲۰۱۶، پنجِ فیلم برتر باکس آفیس («کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی»، «ددپول»، «کتاب جنگل»، «زوتوپیا» و «بتمن علیه سوپرمن»)، ۴۴ درصد از کلِ درآمدِ باکس آفیس خانگی را شامل می شدند. ۱۰ فیلم برتر باکس آفیسِ ۲۰۱۹ که فقط «جومانجی: مرحله ی بعد» در بینِ آن ها، یک فیلم غیردیزنی/غیرابرقهرمانی بود، در مجموع ۴ میلیارد و ۶۳۱ میلیون دلار از یازده میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلار درآمدِ کلی سال را به دست آورده بودند که به معنی ۴۰/۶ درصد از سهمِ کل بازار است.نشانه های دلگرم کننده ای در اکرانِ موفقِ امثالِ «چاقوکشی»، «۱۹۱۷»، «زنان کوچک» و «فورد علیه فِراری» دیده می شود. این موضوع درباره ی «بوهمین رپسدی» نیز صدق می کند؛ فیلمی که گرچه از لحاظ فنی یک موزیکالِ لایواکشن حساب می شود (یکی از ترندهای محدودِ روز)، اما کماکان به ۹۰۵ میلیون دلار در دنیا دست پیدا کرد. سؤال این است که آیا موفقیت های جسته و گریخته ی امثالِ «جان ویک ۳»، «الماس های تراش نخورده»، «بیبی راننده» و «دانکرک» نشانه های امیدواری هستند یا اینکه آن ها حکم بطری آبِ یافت شده در یک کویرِ بی آب و علفِ بی انتها را دارند؟ نکته اما این است که تحلیلگران فکر می کنند تاثیری که طوفانِ ویروس کرونا در پی خواهد داشت این است که به وضعیتِ فعلی سینما سرعت خواهد بخشید و به شکافِ بینِ سینما و تلویزیون خواهد افزود. اپیدمی کرونا بیش ازپیش سینماها را به عنوانِ پلتفرمی مخصوصِ بلاک باسترها و تلویزیون را مخصوص تمام چیزهای دیگر تعریف خواهد کرد. به ویژه باتوجه به اینکه بعد از اکرانِ «دنیای ژوراسیک ۳»، «سریع و خشن ۹»، «مأموریت غیرممکن» های باقی مانده و «زمانی برای مُردن نیست» و پس از به پایان رسیدنِ بازسازی های لایواکشن دیزنی تا انتهای سال ۲۰۲۲، شاید به جز برندهای مارول و دی سی و «آواتار»، دیگر هیچ فرنچایزی به بزرگی آن ها باقی نمانده باشد. در بدترین سناریوی ممکن (حالتی که ویروس کرونا احتمالا به سرعتِ وقوعش افزوده است)، سینماها به مترادفِ دستگاه های آرکیدِ بازی های ویدیویی تبدیل می شوند؛ آن ها حکم پلتفرمی برای نمایشِ بزرگ ترین و غوطه ورکننده ترین بلاک باسترهایی که شبکه ی خانگی قادر به اجرای آن ها در خانه نیست را خواهند داشت. بخشِ بزرگی از این اتفاق تقصیرِ سینماهارویی خواهد بود که از همان محصولاتی که به هالیوود به خاطر نساختنِ آن ها شکایت می کنند دوری می کنند. در این دورانِ جدید، مردم کماکان برای دیدنِ بزرگ ترین فیلم ها مثل «تنت»، «سریع و خشن ۹» و «مولان» به سینماها خواهند رفت، اما تقریبا تمام چیزهای دیگر برای مصرف توسط پلتفرم های استریمینگ و شبکه ی خانگی تولید خواهد شد.آیا «پسران بد تا ابد» به پُرفروش ترین اکشنِ غیرفانتزی ۲۰ سال گذشته تبدیل خواهد شد؟اگر یک سال پیش بهمان می گفتند که «پسران بد تا ابد» (Bad Boys for Life) به احتمالِ بسیار زیاد به پُرفروش ترین فیلمِ ۲۰۲۰ تبدیل می شود عمرا باور می کردیم، اما ویروس کرونا موجبِ وقوعِ اتفاقاتی سورئال شده است. «پسران بد تا ابد» با بازی ویل اِسمیت و مارتین لارنس تاکنون ۲۰۴ میلیون و ۴۰۰ هزار دلار در گیشه ی خانگی و ۴۱۹ میلیون دلار در دنیا فروخته است؛ محصولِ بزرگسالانه ی ۹۰ میلیون دلاری سونی در حال حاضر پُرفروش ترین فیلمِ سال است و تا وقتی که سینماهای آمریکای شمالی یا چین مجددا باز شوند و بلاک باسترهای جدید را به نمایش بگذارند، پُرفروش ترین فیلم سال نیز باقی خواهد ماند. اما بیایید گمانه زنی کنیم: چه می شود اگر سینماها تا عیدشکرگذاری یا کریسمس باز نشوند؟ در آن صورت «پسران بد ۳»، سال را به عنوانِ قهرمانِ باکس آفیسِ ۲۰۲۰ به سرانجام خواهد رساند. مسئله این است که حتی اگر اپیدمی کرونا اتفاق نمی افتاد، «پسران بد ۳» می توانست تا همین اواخر پُرفروش ترین فیلم گیشه ی خانگی و جهانی باقی بماند. نه فقط به خاطر عملکردِ عالی خودش، بلکه به خاطر عملکردِ ضعیفِ فیلم های پیرامونش؛ «پرندگان شکاری» (۲۰۲۰ میلیون دلار در دنیا) ناامیدکننده ظاهر شد، «دولیتل» (۲۲۵ میلیون دلار از ۱۷۵ میلیون دلار بودجه) شکست خورد و حتی انیمیشنِ «به پیش» (Onward)، محصولِ پیکسار هم پیش از تعطیلی سینماها با کسب ۳۹ میلیون دلار در خانه و ۶۸ میلیون دلار افتتاحیه ی جهانی در شرفِ سقوط بود. این احتمال وجود دارد که «سونیکِ خارپشت» که پیش از تعطیلی سینماها، ۳۰۶ میلیون و ۷۰۰ هزار دلار فروخت، می توانست در صورتِ اکران در بازار چین، از مرز ۴۲۵ میلیون دلار عبور کند؛ بالاخره فیلم های ویدیوگیمی («رزیدنت ایول: آخرین فصل»، «وارکرفت» و «رمپیج») همواره با استقبالِ گسترده ای در چین مواجه می شوند. حتی در زمانی که آن ها در چین اکران شوند، «پسران بد ۳» کمتر از «سونیک» خواهد فروخت، اما این فیلم کماکان ۱۲۰ میلیون دلار جلوتر از «سونیک» خواهد بود. حتی اگر همه چیز طبقِ برنامه پیش می رفت، از آنجایی که «مولان» در بیست و هفتم مارس اکران می شد و «زمانی برای مُردن نیست» در دهم آوریل روی پرده می رفت، «پسران بد ۳» کماکان رده ی اولِ گیشه ی خانگی را در اختیار می داشت تا اینکه مولان و جیمز باند در ادامه برای تصاحبِ آن وارد عمل شوند. اما از نظرِ گیشه ی جهانی، به احتمال زیاد «مولان» و «زمانی برای مُردن نیست» (به علاوه ی بلاک باسترهای بومی چینی) از درآمدِ جهانی ۴۲۰ میلیونی اش عبور می کردند.سال ۲۰۰۰ آخرین سالی بود که فیلم های ستاره محور و فیلم های غیرفانتزی در بینِ پُرفروش ترین فیلم های آخرِ سال قرار می گرفتنددر آن صورت صبر می کردیم تا ببینیم آیا عملکردِ «بلک ویدو» (اول ماه مِی)، به «انت من و وسپ» (۲۱۶ میلیون دلار خانگی / ۶۱۹ میلیون دلار جهانی) نزدیک خواهد بود یا «ثور: رگناروک» (۳۱۵ میلیون خانگی / ۸۵۴ میلیون جهانی) و«کاپیتان مارول» (۴۲۵ میلیون / یک میلیارد و ۱۲۸ میلیون). اما اگر سینماها به این زودی ها مجددا باز نشوند و «پسران بد ۳» به عنوانِ یک اکشنِ بزرگسالانه ی ستاره محورِ غیرفانتزی، پُرفروش ترین فیلمِ سال باقی بماند، آن وقت با یک رکوردشکنی عجیب طرف خواهیم بود. قضیه این است که ما هم اکنون در حال نزدیک شدن به سالگردِ ۲۰ سالگی «گلادیاتور»، فیلمِ برنده ی اُسکارِ ریدلی اسکات و «مأموریت غیرممکن ۲»، ساخته ی جان وو هستیم. هر دوی آن ها در ماه مِی ۲۰۰۰، فصلِ سینمایی تابستان را بیست سال پیش آغاز کردند. اکشنِ تاریخی راسل کرو پس از افتتاحیه ی ۳۴ میلیون دلاری اش، ۱۸۷ میلیون دلار در خانه و ۴۶۰ میلیون دلار در دنیا فروخت که در آن زمان رقمِ خارق العاده ای برای یک فیلمِ بزرگسالانه بود و اکشنِ تام کروز هم پس کسبِ ۹۰ میلیون دلار در جریانِ افتتاحیه ی چهارشنبه تا یکشنبه اش، رفت تا به ۲۱۵ میلیون دلار فروشِ خانگی و ۵۴۶ میلیون دلار فروشِ جهانی دست پیدا کند که در آن زمان بهترین درآمدِ کارنامه ی کروز حساب می شد. این دو فیلم در حالی بر تابستانِ ۲۰۰۰ فرمانروایی می کردند که فقط «طوفان کامل» (۱۸۲ میلیون دلار خانگی / ۳۲۸ میلیون و ۷۰۰ هزار دلار جهانی) موفق شد به جمعِ تایتان های ماه مِی اضافه شود. با وجودِ این، در پایانِ سال پُرفروش ترین فیلم های گیشه ی خانگی «گرینچ» (۲۶۰ میلیون دلار) با بازی جیم کری و «کشتی شکسته» (۲۳۳ میلیون دلار) با بازی تام هنکس بودند. «گرینچ»، ساخته ی فانتزی ران هاوارد در ماه نوامبر روی پرده رفت و ۳۴۵ میلیون دلار در دنیا کسب کرد و ساخته ی رابرت زمه کیس هم در جریانِ کریسمس به ۴۲۹ میلیون و ۶۰۰ هزار دلار فروشِ جهانی دست یافت.قابل ذکر است که «چیزی که زنان می خواهند» (What Women Want) با بازی مل گیبسون نیز در اواسط دسامبر اکران شد و به ۱۸۲ میلیون و ۸۰۰ هزار دلار در خانه و ۳۷۴ میلیون دلار در دنیا دست پیدا کرد؛ رقمی که آن را در آن زمان به پُرفروش ترین کمدی/رمانتیکِ تاریخ تبدیل کرد و در حال حاضر پشت سر «عروسی بزرگ و پُرریخت و پاشِ یونانی من» (۲۴۳ میلیون دلار)، در جایگاه دوم پُرفروش ترین کمدی/رمانتیکِ تاریخ قرار دارد. در همین حین، قسمتِ اولِ «افراد ایکس»، ساخته ی برایان سینگر ۱۵۷ میلیون دلار در خانه و ۲۹۹ میلیون دلار در دنیا کسب کرد که گرچه برای یک فیلمِ ابرقهرمانی ۷۵ میلیون دلاری نتیجه ی خوبی بود، اما به اندازه ای که به جمعِ پُرفروش ترین های سال بپیوندد کافی نبود. با وجودِ این، درآمدِ «افراد ایکس» حداقل از «فیلم ترسناک» (Scary Movie) با درآمد ۱۵۷ میلیون دلار خانگی و ۲۷۸ میلیون دلار جهانی و «آنچه در زیر پنهان است» (What Lies Beneath) با درآمد ۱۵۵ میلیون خانگی و ۲۹۱ میلیون جهانی که در ماه ژوئیه یکسانی اکران شدند بهتر بود. اما آیا می دانید نکته ی جالبِ پُرفروش ترین فیلم های سال ۲۰۰۰ چه چیزی است؟ عدم وجودِ فیلم های تماما فانتزی در بینِ فیلم های استودیویی ستاره محور. گرچه «گرینچ» پُرفروش ترین فیلم گیشه ی خانگی بود، اما «مأموریت غیرممکن ۲» به تنها فیلم سال که به بیش از ۵۰۰ میلیون دلار فروشِ جهانی دست پیدا کرد تبدیل شد. همچنین دیگر فیلم های پُرفروش سال را «گلادیاتور» (یک درام تاریخی)، «طوفان کامل» (یک فیلمِ فاجعه ای براساس یک داستان واقعی با بازی جرج کلونی و مارک والبرگ) و «کشتی شکسته» (یک درام بقامحور درباره ی مردی با بازی تام هنکس که چهار سال در یک جزیره گرفتار می شود) تشکیل می دهند. حتی «آنچه در زیر پنهان است» با بازی میشل فایفر و هریسون فورد و «چیزی که زنان می خواهند» با بازی مل گیبسون و هِلن هانت شاملِ کمترین مقدارِ المان های ماوراطبیعه در بینِ تمامِ خصوصیاتِ بزرگسالانه شان بودند و «فیلم ترسناک» نیز حکمِ کمدی پُرسروصدای سال را داشت. درنهایت، «دایناسور» (۳۳۰ میلیون دلار)، محصول دیزنی و «آشنایی با والدین» (۳۳۰ میلیون دلار)، محصولِ یونیورسال، رده ی دهم و یازدهم پُرفروش ترین فیلم های سال ۲۰۰۰ را کامل می کنند. «افراد ایکس» به عنوان یک اکشنِ ابرقهرمانی با بازی بازیگری که در آن زمان کاملا ناشناخته بود (هیو جکمن) حکم یک استثنا در بینِ فیلم های غیرفانتزی و بزرگسالانه ی آن سال را داشت.اما نکته این است که سال ۲۰۰۰، یکی از آخرین سال هایی بود که فیلم های غیرفانتزی بر گیشه ی فرمانروایی می کردند. چرا که موفقیتِ «گرینچ» در گیشه ی خانگی و موفقیتِ غافلگیرکننده ی «افراد ایکس» نشان دهنده ی تغییراتِ هالیوود در آینده ای نزدیک بود. درواقع سال ۲۰۰۰ آخرین سالی بود که فیلم های ستاره محور و فیلم های غیرفانتزی در بینِ پُرفروش ترین فیلم های آخرِ سال قرار می گرفتند. نه تنها «شرک» با کسب ۲۶۲ میلیون دلار در خانه و ۴۸۷ میلیون دلار در دنیا، به برنده ی تابستانِ سال ۲۰۰۱ تبدیل شد، بلکه انیمیشن «شرکت هیولاها» با کسب ۵۲۸ میلیون دلار در دنیا (۲۵۵ میلیون خانگی) در اوایل ماه نوامبر، «شرک» را در باکس آفیسِ جهانی پشت سر گذاشت. تازه این در حالی بود که «هری پاتر و سنگ جادو» به آغازگر نوعِ تازه ای از بلاک باسترسازی با تمرکز روی فروشِ جهانی تبدیل شد. «سنگ جادو» به لطفِ محبوبیتِ سری کتاب های جی. کی. رولینگ و ایده ی داستانی فانتزی کودک پسندانه اش («مدرسه ی جادوگران»)، رکوردِ درآمدِ افتتاحیه را با کسب ۹۰ میلیون دلار فروخت و سپس با کسب ۹۷۴ میلیون دلار در دنیا، جایی در بینِ «جنگ ستارگان: تهدید شبح» و «تایتانیک» (یک میلیارد و ۸۰۰ میلیون دلار) در جایگاه دوم پُرفروش ترین فیلم های تاریخِ گیشه ی جهانی قرار گرفت. «ارباب حلقه ها: یاران حلقه» یک ماه بعد اکران شد و ۳۱۳ میلیون دلار در خانه (فقط مقداری کمتری از درآمد ۳۱۷ میلیونی «سنگ جادو») و ۸۸۷ میلیون دلار در دنیا کسب کرد. به این ترتیب، دورانِ فیلمسازی جدیدی با موفقیتِ سه گانه ی «ماتریکس»، «مومیایی» و «جنگ ستارگان: تهدید شبح» در اوایل ۱۹۹۹ آغاز شد. باکس آفیسِ سال ۲۰۰۲ توسط «هری پاتر و تالار اسرار»، «ارباب حلقه ها: دو برج»، «مرد عنکبوتی» (که با ۴۰۲ میلیون درآمد خانگی صدر جدول گیشه ی خانگی را به دست آورد و به افتتاحیه ی رکوردشکنِ ۱۱۴ میلیون دلار دست یافت) و «جنگ ستارگان: حمله ی کلون ها» تصاحب شد. در پایانِ سال ۲۰۰۳، «ارباب حلقه ها: بازگشتِ پادشاه» با کسب ۳۷۳ میلیون دلار به پُرفروش ترین فیلم گیشه ی خانگی و دومین فیلمِ یک میلیاردی تاریخ تبدیل شد و «افراد ایکس ۲» نیز در تابستانِ ۲۰۰۳ به ۲۱۵ میلیون دلار فروشِ خانگی و ۴۰۵ میلیون دلار فروشِ جهانی دست یافت.در همین حین، «ماتریکس: بارگذاری مجدد»، «در جستجوی نمو» و «دزدان دریایی کاراییب: نفرین مروارید سیاه» تبدیل به نماینده ی جدیدِ هالیوودی که در تعقیبِ بلاک باسترهای کودک پسندانه ی فانتزی آی پی محور با تمرکز روی فروشِ جهانی بود تبدیل شده بودند و به همین سرعت فیلم های بزرگسالانه ی ستاره محورِ غیرفانتزی به گونه ی در خطر انقراض تبدیل شدند. اما آن ها واقعا منقرض نشده بودند. بخشِ کنایه آمیزِ ماجرا این است که یک بی مووی به اسم «سریع و خشن» درباره ی مسابقاتِ خیابانی در بینِ امثال «شرک»، «مومیایی بازمی گردد» و «سیاره ی میمون ها» به شکلی موفق شد که به تدریج به پُرفروش ترین مجموعهِ اکشنِ غیرفانتزی سینما (البته با ارفاق) تبدیل شد. ولی با وجود این، حتی موفقیتِ سری «سریع و خشن» نیز به جای اینکه به بازیگرانِ ستاره اش مربوط باشد، از کاراکترهای محبوبش سرچشمه می گیرد. بالاخره در سال ۲۰۰۶، «مأموریت غیرممکن ۳» به عنوان مجموعه ای که قسمت دومش بر باکس آفیسِ ۲۰۰۰ فرمانروایی می کرد، به جایی رسید که با کسب ۱۳۳ میلیون در خانه و ۳۹۸ میلیون در دنیا، دربرابرِ امثالِ «دزدان دریایی کاراییب: صندوقچه ی مرد مُرده» (افتتاحیه ی رکوردشکنِ ۱۳۵ میلیون و سومین یک میلیاردی تاریخ)، «ماشین ها» و «افراد ایکس: آخرین ایستادگی» تقلا می کرد. «کُد داوینچی» با بازی تام هنکس در حالی در تابستان ۲۰۰۶، به رقم شگفت انگیزِ ۲۱۷ میلیون دلار در خانه و ۷۶۰ میلیون دلار در دنیا دست یافت که نه تنها حکم یک استثنا را داشت، بلکه قرار بود به یکی از آخرین نمونه های گونه ی خودش تبدیل شود. وقتی به تابستان ۲۰۰۷ رسیدیم، همه چیز تحت فرمانروایی «مرد عنکبوتی ۳»، «دزدان دریایی کاراییب: در آخرِ دنیا»، «شرک ۳» و «ترنسفورمرها» بود. در سال ۲۰۱۱، درآمدِ ۲۰۹ میلیون دلار «سریع و خشن ۵» در خانه و ۶۲۶ میلیون دلاری اش در دنیا حکم یک معجزه را داشت؛ چرا که این فیلم در حالی به این درآمد که معمولا در رزرو فیلم های فانتزی بود دست پیدا کرد که در دنیای واقعی جریان داشت و به جای رُبات ها و جادوگران و ابرقهرمانان و دزدان دریایی، شاملِ بدلکاری های واقعی می شد.مقالات مرتبطحتی موفقیتِ «مأموریت غیرممکن: پروتکل شبح» نیز با وجود نقدهای فوق العاده مثبتش و درآمدِ ۲۰۹ میلیونی اش در خانه و ۶۹۴ میلیونی اش در دنیا به چشم نمی آمد؛ در عوض هر دوی «سریع و خشن ۵» و «پروتکل شبح» در گرد و خاکی که «هری پاتر ۸» (یک میلیارد و ۳۴۶ میلیون دلار)، «ترنسفورمرها ۳» (یک میلیارد و ۱۲۳ میلیون دلار) و «دزدان دریایی کاراییب ۴» (یک میلیارد و ۴۵ میلیون دلار) به راه انداخته بودند گم شده بودند. در نتیجه، سال ۲۰۰۰ آخرین سالی بود که باکس آفیس تحت سیطره ی فیلم های ستاره محورِ غیرفانتزی که اغلبشان براساس ایده های اورجینال بودند قرار داشت. البته که هنوز فیلم های فانتزی موفقی مثل «بتمن»، «روح»، «پارک ژوراسیک» و «روز استقلال» وجود داشتند، اما تقریبا همیشه یکی-دو بلاک باسترِ فانتزی موفق در محاصره ی تعدادِ زیادی اکشن های واقعی مثل «فراری» (The Fugitive)، کمدی هایی مثل «حقه بازان شهر» (City Slickers) و ملودرام هایی مثل «پل های مدیسون کانتی» (The Bridges of Madison County) قرار داشتند. این قبیل فیلم ها درکنارِ امثال «خون بها» (Ransom)، «بادی گارد» (The Bodyguard) و «فارست گامپ» (Forrest Gump) حکمِ فیلم های ستاره محور با ایده های اورجینال را داشتند که هر از گاهی فیلم هایی نظیرِ «علاالدین»، «آرماگدون» و «عصرحجری ها» (The Flintstones) در کنارشان اکران می شدند. بلاک باسترهایی مثل «بتمن برای همیشه» نیز حکم استثنا را داشتند. به بیان دیگر، ۲۰ سال پیش همین موقع، در حالی موفقیتِ «افراد ایکس» به عنوان یک موفقیتِ غافلگیرکننده برداشت شد که اکشن های ستاره محور و بزرگسالانه ای مثل «مأموریت غیرممکن ۲»، «گلادیاتور» و «طوفان کامل» نقشِ موفقیت های تضمین شده ی باکس آفیس در جلب نظر عموم سینماروها را برعهده داشتند. اما این وضعیت تقریبا در یک چشم به هم زدن با پیدا شدن سروکله ی «شرک»، «هری پاتر و سنگ جادو» و «ارباب حلقه ها: یاران حلقه» در سالِ ۲۰۰۱ تغییر کرد. حالا فیلم هایی مثل «تک تیراندازِ آمریکایی»، «جان ویک ۳» و «پسران بد تا ابد» فقط به خاطر اینکه اکشن های ستاره محورِ بزرگسالانه ی غیرفانتزی هستند، در بینِ موفقیت های توسری خورِ سال قرار می گیرند. به این ترتیب «پسران بد تا ابد» به لطفِ دستاوردهای شخصی اش و شرایطِ غیرمنتظره ای که رقبایش را از میدان خارج کرد، فعلا می رود تا از زمان «مأموریت غیرممکن ۲» از بیست سال پیش تاکنون، اولین اکشنِ ستاره محورِ غیرفانتزی بزرگسالانه ای که به پُرفروش ترین فیلمِ سال تبدیل شده لقب بگیرد.مأموریتِ سختِ Tenet به عنوانِ اولین بلاک باسترِ پسا-کرونا چیست؟برادران وارنر کماکان قصد دارد «تنت» (Tenet)، جدیدترین ساخته ی کریستوفر نولان را در هفدهم ژوئیه (۲۷ تیر) اکران کند. درواقع خودِ نولان به تازگی گفته است که فقط در صورتی با تأخیرِ اکرانِ فیلمش موافق خواهد بود که سینماها تا آن زمان تعطیل باقی بمانند و چاره ی دیگری نداشته باشد. اصرارِ نولان و برادران وارنر روی هفدهم ژوئیه بی دلیل نیست. بالاخره این آخرهفته، آخرهفته ی محبوبِ تابستانی برادران وارنر بوده است و فیلم های پُرفروشی مثل «هری پاتر ۵، ۶ و ۷»، «شوالیه ی تاریکی»، «شوالیه ی تاریکی برمی خیزد»، «اینسپشن»، «کانجرینگ» و «دانکرک» در این چارچوبِ زمانی روی پرده رفته اند. بنابراین اینکه چرا آن ها می خواهند به هر ترتیبی که شدهِ اکشنِ جاسوسی سفر در زمانی ۲۰۰ میلیون دلاری نولان را در هفدهم ژوئیه اکران کنند قابل درک است، اما نکته این است که «تنت» همزمان خودش را در موقعیتِ ویژه ای پیدا کرده است؛ «تنت» تا پیش از بحرانِ کرونا فقط یکی از بزرگ ترین فیلم های موردانتظارِ تابستانِ ۲۰۲۰ بود، اما حالا که همه ی فیلم های بزرگِ دیگر یا به اواخرِ سال ۲۰۲۰ یا به سال بعد فرار کرده اند، این فیلم به تک شوالیه ی پیشقراولِ باکس آفیسِ پسا-کرونا تبدیل شده است. گرچه این موضوع «تنت» را در شرایطِ هیجان انگیزتری قرار داده است، اما همزمان مأموریت هایش را بیشتر و سنگین تر نیز کرده است. همیشه این احتمال وجود دارد که اوضاع تا اوایلِ ژوئیه برای بازگشایی مجددِ سینماها بهبود پیدا نکند. در این صورت، احتمال اینکه برادران وارنر تاریخِ اکرانِ «واندر وومن ۱۹۸۴» را از چهاردهم آگِست به دوم اکتبر عقب بیاندازد و «تنت» را در چهاردهم آگِست جایگزینش کند خیلی زیاد است. اگر «تنت» نتواند هفدهم ژوئیه روی پرده برود، پس احتمالا اوضاع برای اکران «مولان» در بیست و چهارمِ ژوئیه نیز مساعد نخواهد بود. اما حتی اگر نمایشِ «تنت» تا چهاردهم آگِست نیز عقب بیافتد، تغییری در وضعیتِ آن به عنوانِ اولین فیلم بزرگِ دورانِ پسا-کرونا ایجاد نخواهد شد. از قضا «تنت»، فیلمِ ایده آلی به عنوان افتتاح کننده ی باشکوهِ یک دورانِ جدید پس از ماه ها کسادی بازار است. نه تنها با فیلمی بسیار موردانتظار طرفیم، بلکه کریس نولان هم اکنون سوپراستارترین کارگردانِ هالیوود است و همچنین داریم درباره ی فیلمی حرف می زنیم که باید روی پرده ی بزرگِ سینماها دیده شود. از همه مهم تر اینکه «تنت» جزیی از یک مجموعه یا برندِ دنباله دار نیست.آیا سلاح هایی که «تنت» به آن ها مجهز است می توانند به آن کمک کنند تا در انجامِ مأموریت های سختش موفق ظاهر شود؟در نتیجه، حتی اگر فیلم عملکردی در حد انتظاراتش نداشته باشد، هیچ آی پی یا برندی آسیب نخواهد دید. همه چیز با این فیلم شروع می شود و با همین فیلم تمام می شود. اما سؤال این است که آیا سلاح هایی که «تنت» به آن ها مجهز است می توانند به آن کمک کنند تا در انجامِ مأموریت های سختش موفق ظاهر شود؟ «تنت» نه تنها باید ثابت کند که کریس نولان کماکان می تواند مخاطبان را برای دیدنِ یک بلاک باسترِ اورجینال به سینماها بکشاند (آن هم در شرایطِ متزلزلِ پسا-کرونا)، بلکه این فیلم باید برادران وارنر را از باتلاق عمیقی که در آن فرو رفته نجات بدهد. تازه، این فیلم باید زندگی تازه ای در کالبدِ سینماهای مُرده ی دورانِ کرونا بدمد. به عبارتِ دیگر، احتمالا هیچکس به وضعیتِ «تنت» حسودی نخواهد کرد، اما احتمالا همه با اشتیاقِ تلاشِ این فیلم برای انجامِ این مأموریت ها را دنبال خواهند کرد. «بین ستاره ای» (Interstellar) در اواخر سال ۲۰۱۴، درست پیش از اینکه انقلابِ پلتفرم های استریمینگ، عاداتِ سینما رفتنِ عموم سینماروها را متحول کرد، ۱۸۸ میلیون دلار در خانه و ۶۷۷ میلیون دلار در دنیا فروخت. اما حتی «بین ستاره ای» هم در شرایطِ خیلی خوبی اکران شد؛ این فیلم از یک طرف در محاصره ی انیمیشن های کودک پسندانه ای مثل «بیگ هیرو ۶» (Big Hero 6) و «پنگوئن های ماداگاسکار» (Penguins of Madagascar) بود و از طرف دیگر در محاصره ی «هانگر گیمز: مرغ مقلد قسمت اول» و «هابیت: نبرد پنج ارتش» که هر دو بلاک باسترهایی مخصوصِ طرفدارانِ این مجموعه ها هستند، قرار داشت. در نتیجه، «بین ستاره ای» درست مثل وضعیتِ «اسکای فال» از دو سال قبلش، در جریانِ عید شکرگزاری و کریسمس، تنها بلاک باسترِ منحصربه فرد و بی رقیبِ سینما بود. پس از این لحاظ، «تنت» در موقعیتِ منحصربه فردِ مشابه ای قرار دارد، اما تفاوتِ «تنت» با «بین ستاره ای» این است که جان دیوید واشنگتن و رابرت پتینسون ستاره هایی در حد و اندازه ی متیو مک کانهی، آنا هاتاوِی و جسیکا چستین نیستند و مخصوصا در مقایسه با لئوناردو دی کاپریو که نقشِ پُررنگی در رساندنِ «اینسپشن» به ۲۹۲ و نیم میلیون دلار فروش خانگی (و ۸۳۳ میلیون فروش جهانی از ۱۶۰ میلیون بودجه) از ۶۲/۷ میلیون دلار افتتاحیه در ژوئیه ۲۰۱۰ داشت، به چشم نمی آیند.اگرچه نولان قبلا در سال ۲۰۱۷ با «دانکرک» نشان داده بود که می تواند یک بلاک باستر بی ستاره را به موفقیتی بزرگ تبدیل کند، اما تفاوتِ «دانکرک»، بودجه ی ۱۰۰ میلیون دلاری اش است؛ وقتی یک فیلم فقط ۱۰۰ میلیون دلار خرج برداشته باشد، درآمدِ جهانی ۵۲۹ میلیونی اش موفقیتِ غول آسایی حساب می شود، اما همین نتیجه برای فیلمی مثل «تنت» با ۲۰۰ میلیون دلار بودجه، عالی نیست. قابل ذکر است که افتتاحیه ی «اینسپشن» با احتساب نرخ تورم، حدود ۷۴ میلیون دلار در سالِ ۲۰۲۰ برآورد می شود؛ در نتیجه، انتظار نداشته باشید «تنت» اکرانش را با افتتاحیه ای بیش از ۱۰۰ میلیون دلار آغاز کند. مسئله این است که نه تنها «اینسپشن» حکم اولین فیلم نولان پس از غوغای سرسام آورِ «شوالیه ی تاریکی» را داشت، بلکه آن فیلم علاوه بر اکران در جریان یک تابستانِ ضعیف و بی رمق، از بزرگ ترین سوپراستارِ دنیا نیز بهره می برد. از همین رو، گرچه تکرارِ دستاوردهای «اینسپشن» توسط «تنت» پیروزی خیره کننده ای خواهد بود، اما در شرایطِ فعلی، مقایسه ی «تنت» با «بین ستاره ای» واقع گرایانه تر است و راستش، «تنت» حتی با تکرارِ درآمدِ «بین ستاره ای» نیز کماکان موفقیتِ بسیار بزرگی محسوب خواهد شد. اما نکته این است که مهم نیست «تنت» عملکردی نزدیک به «اینسپشن» خواهد داشت یا «بین ستاره ای»؛ نکته این است که این فیلم شاملِ دو فاکتور جدید می شود که موفقیتِ بی حرف و حدیثش را طلب می کنند. اینکه موفقیتِ این فیلم به کدامیک از فیلم های قبلی نولان نزدیک تر خواهد بود اهمیت ندارد؛ چیزی که اهمیت دارد این است که این فیلم به دلیلِ این دو فاکتور چاره ی دیگری به جز موفقیت ندارد. فاکتورِ اول این است که برادران وارنر از زمانِ پایانِ سال ۲۰۱۸ تاکنون در باتلاقِ عمیقی گرفتار شده است. آن ها گرچه با فیلم هایی نظیرِ «آسیایی های خرپول» (Crazy Rich Asians)، «ستاره ای متولد می شود» (The Star is Born)، «ردی پلیر وان» (Ready Player One)، «مِگ» (The Meg) و غیره، در سالِ ۲۰۱۸ به طرز کم سابقه ای کولاک کردند، اما تمام خوشحالی هایشان در سال ۲۰۱۸، در سال ۲۰۱۹ از دماغشان در آمد؛ «گودزیلا: پادشاه هیولاها» و «لگو مووی ۲» شکست خوردند، «آن: فصل دوم»، «پوکمون: کاراگاه پیکاچو» و «آنابل به خانه می آید» کمی پایین تر از انتظارات ظاهر شدند و تمام فیلم های اولداسکولشان از جمله «نابیناشده توسط روشنایی»، «دروغگوی خوب»، «سُهره»، «کیچن» و «دکتر اسلیپ» به طرز بدی زنده به گور شدند.این روند در سال ۲۰۲۰ هم برای آن ها ادامه پیدا کرد؛ «پرندگان شکاری» (۲۰۰ میلیون دلار از ۸۵ میلیون دلار بودجه) ناامیدکننده ظاهر شد و «راه بازگشت» (The Way Back) با بازی بن افلک هم به جدیدترین درامِ شخصیت محوری که مردم دیگر از دیدنِ امثالِ آن ها در سینماها دست کشیده اند تبدیل شد. برادران وارنر قصد داشت با سه گانه ی «واندر وومن ۱۹۸۴» در پنجم ژوئن، «در ارتفاعات» در بیست و ششمِ ژوئن و «تنت» در هفدهم ژوئیه با قدرت بازگردد و تمام کمبودهای یک سالِ اخیرش را جبران کند، اما بحران کرونا باعث شد فیلمِ موزیکالش به هجدم ژوئنِ ۲۰۲۱ منتقل شود و دوتای دیگر هم به اولین فیلم هایی که نقشِ موشِ آزمایشگاهی باکس آفیسِ پسا-کرونا را ایفا خواهند کرد تبدیل شدند. یونیورسال هم در شرایطِ مشابه ای قرار داشت؛ آن ها نیز در حالی با شکست های سختِ «گربه ها» و «دولیتل» دست وپنجه نرم می کردند که انتظار داشتند با استفاده از بلاک باسترهای تضمین شده شان، در باکس آفیسِ ۲۰۲۰ آتش بازی راه بیاندازند. اما هر دوی «سریع و خشن ۹» و «مینیون ها ۲» به سال بعد منتقل شدند و «زمانی برای مُردن نیست» نیز در آخرهفته ی عید شکرگزاری روی پرده خواهد رفت که البته چارچوبِ زمانی کم ریسک تری در مقایسه با «تنت» و «واندر وومن ۱۹۸۴» است. فاکتورِ ناشناخته در پیش بینی عملکردِ «تنت» این است که ما هنوز دو چیز را نمی دانیم: ما نمی دانیم اپیدمی کرونا با چه سرعتی فروکش خواهد کرد و نمی دانیم که مردم پس از بازگشایی مجددِ سینماها، با چه سرعتی برای دوباره نشستنِ در سینماها احساسِ امنیت خواهند کرد. بازگشایی سینماها الزاما به این معنی نیست که مردم به همان سرعت به عاداتِ سینما رفتنِ نرمالشان به شکلی که انگار هیچ اتفاقی نیافتاده است بازخواهند گشت. بنابراین مأموریتِ «تنت» این است تا ثابت کند که مخاطبان هنوز حاضرند در محیطِ پسا-کرونا به دیدنِ بلاک باسترهای هالیوودی بروند.با وجودِ این، نه تنها ما هنوز از اکرانِ «تنت» در هفدهم ژوئیه، چهاردهم آگِست یا حتی هر زمانِ دیگری مطمئن نیستیم، بلکه نمی دانیم آیا تعدادِ کسانی که به تماشای «تنت» در دنیای پسا-کرونا خواهند رفت برابر با همان تعدادی که آن را دنیایی بدون کرونا می دیدند خواهد بود یا نه. وقتی تاریخِ اکرانِ «تنت» در ژانویه ی ۲۰۱۹ اعلام شد و حتی زمانی که این فیلم در ماه مِی ۲۰۱۹ در مرحله ی فیلم برداری قرار داشت، شرایطِ اکرانش خیلی متفاوت بود. نه تنها برادران وارنر سالِ بسیار موفقی را با بلاک باسترهای غیردنباله دار و موفقیت های غیرفرنچایزی اش پشت سر گذاشته بود، بلکه «آکوآمن» هم در کمالِ شگفتی سوار بر سروصدای رسانه ای مثبتش و اکرانش در جریان تعطیلاتِ کریسمس، موفق شد با کسب یک میلیارد و ۱۴۸ میلیون دلار در دنیا، به پُرفروش ترین فیلم ابرقهرمانی دی سی تبدیل شود. اگرچه دیزنی بر باکس آفیسِ ۲۰۱۸ فرمانروایی می کرد، اما فیلم های برادران وارنر هم آن قدر از لحاظِ فیلم هایی که نیاز به دنباله سازی نداشتند متنوع بود که به نظر می رسید آن ها درکنارِ امپراتوری آی محورِ دیزنی، وضعیتِ استواری خواهند داشت. بنابراین در زمانی که تاریخِ اکران «تنت» اعلام شد، تنها مسئولیتِ این فیلم به موفقیتِ خودش و تنها خودش و بدل شدن به یک بلاک باسترِ اورجینالِ موفق درکنار موفقیتِ تضمین شده ی «واندر وومن ۱۹۸۴» خلاصه شده بود. اما «تنت» یک روز چشمانش را باز کرد و متوجه شد مأموریت هایش سنگین تر شده است. حالا این فیلم در ژوئیه ۲۰۲۰، علاوه بر اینکه باید حیاتِ بلاک باسترهای پُرخرجِ اورجینال را از نو ثابت کند، بلکه باید برادران وارنر را (منهای «جوکر») از باتلاقی که مدت ها است در آن دست و پا می زند بیرون بکشد و همچنین ثابت کند که مردم به محض اینکه سینماها باز شوند، کماکان به سینماها هجوم خواهند بُرد. «تنت» فقط نباید ارزشِ خودش را ثابت کند. این فیلم نه تنها باید ارزشش به عنوانِ یک فیلمِ غیرآی پی را ثابت کند و موتورِ بازگشتِ برادران وارنر را استارت بزند، بلکه باید ثابت کند که عملِ سینما رفتن، پس از اینکه بحرانِ کرونا، نفوذِ پلتفرم های استریمینگ را گسترده تر از همیشه کرده است، هنوز آینده دار است. «تنت» تمام این کارها را باید در حالی انجام بدهد که جزو یک مجموعهِ شخصیت محور که از امثالِ تونی استارک و بتمن بهره می برد (فرنچایزهایی که این روزها توانایی شان در کشیدنِ مردم به سینماها تضمین شده است)، نیست. گفته می شود که قهرمانانِ «تنت» درگیرِ ماموریتی برای نجات دنیا از آخرالزمانِ هسته ای هستند. حالا خودِ این فیلم هم در دنیای واقعی مأموریتِ نجاتِ هالیوود را برعهده دارد.

وب سایت اسمی ها یک موتور جستجوی تخصصی خبر است. تمامی اخبار بدون دخالت نیروی انسانی توسط نرم افزار جستجوگر، جمع آوری میشود و اسمی ها در قبال محتوای اخبار هیچ مسئولیتی ندارد.

جدیدترین اخبار سلبریتی ها در حوزه celebrity-چهره ها، نشر خبر " گزارش باکس آفیس: ماموریت سخت tenet به عنوانِ اولین بلاک‌باسترِ پسا-کرونا چیست؟ از منبع زومجی. "

اخبار گوناگون

× ×